Go Dutch wil tóch naar Songfestival: Johan Vlemmix, Peter-Jan Rens, Peter Nuninga en Winq willen muziek weer centraal stellen

Nederland mag dan officieel zijn afgehaakt voor het Eurovisie Songfestival van 2027, maar Johan Vlemmix, Peter-Jan Rens, Peter Nuninga en Winq leggen zich daar niet bij neer. Onder de naam Go Dutch werkt het viertal aan een eigen muzikale inzending en wil het nummer rechtstreeks voorleggen aan de European Broadcasting Union (EBU). Desnoods betalen de mannen alles zelf. Hun boodschap is opvallend: terug naar de kern van het Songfestival, waar een goed lied, muzikale kwaliteit en verbinding tussen mensen belangrijker zijn dan politieke tegenstellingen. Met voorbeelden als Willeke Alberti, The Common Linnets, Duncan Laurence en de Oostenrijkse Conchita Wurst laat de geschiedenis zien dat muziek op heel verschillende manieren mensen kan raken.

Het initiatief volgt op het besluit van de Nederlandse Publieke Omroep (NPO) van dinsdag 27 oktober om niet deel te nemen aan het Eurovisie Songfestival van 2027. Volgens de NPO bleek er onvoldoende draagvlak onder de publieke omroepen. Vooral de discussie over de deelname van Israël en de politieke spanningen rond het evenement speelden daarbij een belangrijke rol.

Voor Johan Vlemmix, Peter-Jan Rens, Peter Nuninga en Winq is dat geen reden om de muzikale ambities op te bergen. Onder de naam Go Dutch willen ze alsnog een Nederlandse bijdrage aan het internationale muziekevenement mogelijk maken.

Daarvoor willen de vier rechtstreeks aankloppen bij de EBU, de organisatie achter het Songfestival. Ook financiële obstakels mogen volgens de initiatiefnemers geen reden zijn om hun plannen op te geven. Desnoods financieren ze de onderneming uit eigen zak.

Het viertal laat er geen gras over groeien. Woensdagavond 28 oktober werd het nummer al ingezongen in de studio. Daarmee krijgt het initiatief vrijwel onmiddellijk een concreet muzikaal vervolg.

Het lied draagt de titel Plekje Voor Jou en moet niet alleen in Nederland worden uitgebracht. Ook de Duitse muziekmarkt staat op de planning. Daarom wordt naast de oorspronkelijke uitvoering een Duitstalige versie opgenomen.

Wanneer het nummer officieel verschijnt, is nog niet bekend.

Met Go Dutch willen de vier artiesten nadrukkelijk terug naar een Songfestival waarin de kwaliteit van de muziek vooropstaat.

Daarbij past een vergelijking met de Nederlandse Songfestivalgeschiedenis. Een artiest als Willeke Alberti vertegenwoordigde Nederland in 1994 met Waar is de zon. Geen extravagante choreografie of bizarre kostuums, maar een herkenbare melodie en een zangeres die het lied centraal stelde.

Hoewel Alberti destijds niet verder kwam dan de 23e plaats, vertegenwoordigt haar optreden een benadering waarin zang, tekst en emotie de belangrijkste ingrediënten vormden.

Maar wie denkt dat dergelijke optredens uitsluitend tot het verleden behoren, hoeft alleen maar terug te kijken naar 2014 en 2019.

In 2014 vertegenwoordigden Ilse DeLange en Waylon Nederland als The Common Linnets met Calm After the Storm.

Het ingetogen countrynummer week sterk af van de uitbundige shows waarmee het Songfestival regelmatig wordt geassocieerd. De twee artiesten kozen voor een sobere, sfeervolle presentatie waarin hun stemmen, de melodie en het samenspel centraal stonden.

Geen overdreven theatrale effecten, maar een lied dat zowel de internationale vakjury's als miljoenen televisiekijkers wist te overtuigen.

Het resultaat was een tweede plaats, op dat moment de beste Nederlandse prestatie sinds 1975.

Dat optreden geldt als een sterk voorbeeld van hoe een goed geschreven lied met een doordachte, eenvoudige presentatie op het Songfestival een groot publiek kan bereiken.

Vijf jaar later bewees Duncan Laurence dat opnieuw.

Met Arcade won hij in 2019 het Eurovisie Songfestival in Tel Aviv. Zijn optreden draaide om een persoonlijke ballad, een krachtige vocale uitvoering en een relatief ingetogen presentatie achter een piano.

Juist de combinatie van emotie, melodie en herkenbaarheid maakte het nummer bijzonder.

Het lied groeide na de overwinning bovendien uit tot een internationaal succes, ver buiten de grenzen van het Songfestival.

Daarmee werd duidelijk dat een Songfestivallied niet afhankelijk hoeft te zijn van opvallende kleding of ingewikkelde theatrale effecten om internationale indruk te maken.

Voor Go Dutch zijn dergelijke optredens voorbeelden van de richting die het viertal voor ogen heeft: muziek die ook zonder het televisiespektakel overeind blijft.

Opmerkelijk genoeg vond een van de meest besproken optredens uit de geschiedenis van het Songfestival plaats tijdens dezelfde editie waarop The Common Linnets tweede werden.

In 2014 won de Oostenrijkse dragartiest Conchita Wurst met Rise Like a Phoenix.

De overwinning groeide uit tot veel meer dan een muzikaal succes. Conchita, de artiestennaam van de Oostenrijkse zanger Thomas Neuwirth, werd met de opvallende verschijning, baard en avondjurk wereldwijd een bekend gezicht. Vooral binnen de internationale homoscene kreeg de artiest veel waardering.

Voor veel homo's, lesbiennes en transgender personen stond het optreden symbool voor de vrijheid om jezelf te kunnen zijn, zonder dat anderen daarover hoeven te oordelen.

Tegelijkertijd was Rise Like a Phoenix muzikaal een krachtige ballad. De bijzondere presentatie trok de aandacht, maar het waren ook de stem, de compositie en de uitvoering die bijdroegen aan de overwinning.

Daarmee vormde de editie van 2014 een treffende illustratie van de veelzijdigheid van het Songfestival.

Aan de ene kant The Common Linnets met een ingetogen, bijna minimalistisch optreden. Aan de andere kant Conchita Wurst met een uitgesproken uitstraling en een krachtige boodschap.

Twee totaal verschillende benaderingen, maar beide gedragen door een sterk lied.

Het Eurovisie Songfestival heeft al tientallen jaren een bijzondere band met de internationale homoscene. In Nederland, maar ook daarbuiten, is het evenement populair onder homo's en lesbiennes. Ook transgender artiesten hebben in de loop der jaren hun plaats op het Songfestivalpodium gevonden.

Die verbondenheid is niet van gisteren. Al lang voordat discussies over maatschappelijke verschillen zo nadrukkelijk het nieuws beheersten, was het Songfestival een evenement waar artiesten met uiteenlopende achtergronden welkom waren.

Een bekend voorbeeld is Dana International, die in 1998 namens Israël het Songfestival won met Diva. Als transgender zangeres schreef zij geschiedenis. Haar overwinning kreeg wereldwijd aandacht en maakte haar tot een bekend gezicht binnen de internationale gayscene.

Zestien jaar later volgde de overwinning van Conchita Wurst, die als dragartiest opnieuw liet zien dat een opvallende verschijning en een sterk lied uitstekend samen kunnen gaan.

Het Songfestival heeft daarmee altijd ruimte geboden aan verschillende soorten artiesten. Van traditionele zangers en zangeressen tot uitbundige podiumfiguren, van rockbands tot balladzangers.

De populariteit binnen de homoscene is daarbij een vertrouwd onderdeel van de Songfestivalcultuur geworden. Tegelijkertijd trekt het evenement al generaties lang families, muziekliefhebbers en televisiekijkers van alle leeftijden.

Voor Go Dutch past die geschiedenis bij de boodschap die het viertal met Plekje Voor Jou wil uitdragen.

Of iemand nu homo, hetero, lesbisch of transgender is, uit Nederland, Israël, Oekraïne of een ander land komt: uiteindelijk moet muziek mensen kunnen samenbrengen.

Een goed lied vraagt niet naar iemands afkomst, persoonlijke leven of politieke overtuiging.

Het gaat om de stem, de melodie en de emoties die muziek kan oproepen.

Een tweede belangrijke gedachte achter Go Dutch is dat muziek en politiek niet voortdurend met elkaar verward moeten worden.

Volgens de initiatiefnemers zou iedere artiest de kans moeten krijgen om zijn of haar muzikale talent te laten horen, ongeacht het land van herkomst of de politieke situatie daar.

Een muzikant uit Israël, Oekraïne, Rusland of welk ander land dan ook is niet automatisch verantwoordelijk voor de beslissingen van de regering van dat land.

Artiesten kunnen totaal andere opvattingen hebben dan hun politieke leiders en hebben vaak geen enkele invloed op het beleid dat namens hun land wordt gevoerd.

Die gedachte raakt aan de discussie die het Songfestival momenteel verdeelt.

Tegenstanders van deelname door bepaalde landen vinden dat een internationaal muziekevenement niet volledig los kan worden gezien van oorlogen en politieke conflicten. Go Dutch wil juist aandacht vragen voor de positie van individuele artiesten, die in de eerste plaats muziek maken.

De groep wil met zijn initiatief een tegengeluid laten horen tegen wat zij beschouwt als een toenemende cancelcultuur.

Daarbij moet het niet gaan om het ontkennen van internationale conflicten, maar om de vraag of muzikanten persoonlijk moeten worden afgerekend op gebeurtenissen en politieke beslissingen waarop zij geen invloed hebben.

Wie bij Johan Vlemmix onmiddellijk denkt aan opvallende kostuums, uitbundige televisieoptredens en ludieke acties, kan bij Go Dutch een andere aanpak verwachten.

De vier kiezen nadrukkelijk niet voor een grap of een carnavaleske act.

Geen bizarre kleding, geen overdreven theater en geen muzikale stunt om uitsluitend aandacht te trekken.

Het uitgangspunt is een vrolijk lied dat muzikaal overeind moet blijven en tegelijkertijd een duidelijke maatschappelijke boodschap overbrengt.

Dat neemt niet weg dat spektakel en artistieke vrijheid een plaats hebben op het Songfestival. De geschiedenis laat immers zien dat opvallende artiesten en ingetogen uitvoeringen naast elkaar kunnen bestaan.

Juist dat maakt het evenement bijzonder.

Het verschil tussen Conchita Wurst, The Common Linnets en Duncan Laurence laat zien dat er niet één juiste manier is om een Songfestivallied te presenteren.

Waar het volgens Go Dutch uiteindelijk om moet draaien, is dat het lied mensen raakt.

Het Eurovisie Songfestival ontstond in de jaren vijftig vanuit de gedachte om Europese landen via televisie en muziek dichter bij elkaar te brengen.

Ruim zeventig jaar later is dat uitgangspunt volgens Go Dutch nog altijd relevant.

Juist in een wereld waarin politieke spanningen, culturele verschillen en maatschappelijke tegenstellingen regelmatig de boventoon voeren, kan muziek een manier zijn om elkaar te blijven ontmoeten.

Een artiest hoeft niet dezelfde taal te spreken als het publiek om een boodschap over te brengen. Evenmin hoeft een luisteraar dezelfde achtergrond of overtuigingen te hebben om geraakt te worden door een melodie.

De internationale successen van Calm After the Storm, Arcade en Rise Like a Phoenix illustreren hoe verschillende muzikale stijlen en persoonlijke verhalen mensen over landsgrenzen heen kunnen bereiken.

Het Songfestival is bovendien al decennialang een plek waar uiteenlopende mensen elkaar vinden. Van trouwe fans uit de gayscene tot gezinnen die jaarlijks voor de televisie zitten, en van liefhebbers van klassieke ballads tot fans van rock en pop.

Met de titel Plekje Voor Jou lijkt Go Dutch die gedachte ook in zijn eigen nummer centraal te willen stellen.

Iedereen verdient een plek, ongeacht afkomst, geloof, geaardheid of politieke overtuiging.

Of Go Dutch daadwerkelijk kan deelnemen aan het Eurovisie Songfestival van 2027, is voorlopig onzeker.

Volgens de officiële regels kunnen artiesten niet zelfstandig een land inschrijven. Daarvoor is een deelnemende omroep nodig die is aangesloten bij de EBU en verantwoordelijk is voor de nationale inzending.

Ook wanneer Go Dutch alle kosten zelf zou dragen, betekent dat dus niet automatisch dat de groep Nederland mag vertegenwoordigen.

De EBU maakte woensdag 28 oktober bekend dat voorlopig 36 omroepen op de deelnemerslijst staan. Nederland ontbreekt.

Het Songfestival van 2027 wordt gehouden op 11, 13 en 15 mei in Burgas, Bulgarije.

Of de EBU mogelijkheden ziet om het bijzondere initiatief van de vier Nederlandse artiesten in behandeling te nemen, is nog niet duidelijk.

Voor Johan Vlemmix, Peter-Jan Rens, Peter Nuninga en Winq is de onzekerheid over officiële deelname vooralsnog geen reden om hun plannen op te geven.

Met Go Dutch willen zij een statement maken over de toekomst van het Songfestival.

De voorbeelden uit het verleden laten zien hoeveel verschillende gezichten het evenement heeft. Willeke Alberti liet haar stem en lied spreken. The Common Linnets maakten indruk met eenvoud. Duncan Laurence won met een emotionele ballad. Conchita Wurst combineerde een krachtige compositie met een opvallende verschijning die vooral binnen de homoscene veel waardering kreeg.

Al deze artiesten laten op hun eigen manier zien wat het Songfestival bijzonder kan maken.

Het evenement heeft plaats voor een traditionele zangeres, een countryduo, een jonge balladzanger en een uitbundige dragartiest. Niet omdat ze hetzelfde zijn, maar omdat ze ieder op hun eigen manier muziek maken die mensen weet te bereiken.

Go Dutch wil met Plekje Voor Jou aansluiten bij die traditie.

Met muziek terug naar de kern. Niet oordelen over een artiest vanwege zijn of haar afkomst, geaardheid, uiterlijk, cultuur of politieke leiders. Niet uitsluiten vanwege verschillen, maar elkaar ontmoeten door de kracht van een goed lied.

Want uiteindelijk hoort het Songfestival niet te draaien om wie er niet welkom is, maar om de muziek die iedereen samenbrengt.