Eindhoven viert zijn hardlopers: van razendsnelle winnaars tot de laatste helden aan de finish

EINDHOVEN – Juichende toeschouwers, muziek langs het parcours, duizenden vermoeide maar tevreden gezichten en een finish waar vreugde en uitputting elkaar afwisselen. De 42e ASML Marathon Eindhoven groeide zondag 11 oktober uit tot een groot sportief volksfeest. Terwijl de Keniaanse winnaars Davis Kiplangat en Lidya Cheruto met indrukwekkende tijden de hoofdprijzen opeisten, waren het vooral de duizenden recreanten, de onvermoeibare supporters en de laatste binnenkomende hardlopers die de dag zijn bijzondere karakter gaven. Eindhoven liet zich opnieuw van zijn meest sportieve en gastvrije kant zien.

Het was zondag al vroeg duidelijk dat Eindhoven een bijzondere dag tegemoetging. Terwijl de eerste deelnemers zich verzamelden op de Montgomerylaan, vulden ook de trottoirs en pleinen zich langzaam met bezoekers. Familieleden zochten een geschikte plek langs het parcours, supporters hielden hun telefoons gereed en overal liepen mensen in sportkleding met startnummers op hun borst.

De frisse ochtend vormde het begin van een dag waarop de stad volledig in het teken stond van de hardloopsport. Van de eerste deelnemers aan de kwart marathon tot de laatste marathonlopers die uren later hun laatste meters aflegden: vrijwel overal was de betrokkenheid van het publiek merkbaar.

De Marathon Eindhoven is allang niet meer uitsluitend een wedstrijd voor snelle langeafstandslopers. Het evenement is uitgegroeid tot een jaarlijks terugkerend feest waarbij sport en gezelligheid hand in hand gaan.

Ook deze editie klonk op tal van plaatsen muziek. Bands, dj's en andere muzikale activiteiten zorgden voor afleiding en extra energie. Langs het parcours stonden supporters soms rijen dik opgesteld. Vanaf de terrassen en achter de dranghekken werden deelnemers aangemoedigd, ongeacht hun snelheid of ervaring.

Vooral in de binnenstad was de sfeer uitbundig. Rond de Vestdijk, waar alle afstanden eindigden, groeide de finishzone uit tot het bruisende middelpunt van de dag.

Daar kwamen de verschillen tussen de deelnemers prachtig samen. De ene hardloper passeerde de eindstreep met de armen omhoog, de andere moest eerst even op adem komen. Sommigen zochten direct hun familie op, terwijl anderen vooral opgelucht waren dat ze eindelijk konden stoppen met lopen.

De medaille vormde voor iedereen dezelfde tastbare herinnering aan de geleverde prestatie.

Sportief gezien was het de Keniaan Davis Kiplangat die de hoofdrol opeiste. De 28-jarige atleet nam na ongeveer 24 kilometer afstand van zijn belangrijkste concurrent Asbel Kipkorir en liep vervolgens overtuigend naar de overwinning.

Kiplangat passeerde de eindstreep na 2 uur, 7 minuten en 43 seconden. Daarmee verbeterde hij zijn persoonlijke record aanzienlijk. Een aanval op het parcoursrecord leek onderweg even mogelijk, maar daarvoor bleek het tempo in de laatste kilometers niet hoog genoeg.

Zijn landgenoot Asbel Kipkorir eindigde als tweede in 2.10.27, gevolgd door Levi Chelangat in 2.16.36. Daarmee werd het podium bij de mannen volledig door Keniaanse atleten bezet.

Bij de vrouwen was het eveneens een Keniaanse die de overwinning opeiste. Lidya Cheruto liep de 42,195 kilometer in ongeveer 2 uur en 33 minuten en bleef daarmee de Belgische Valentine Mathy voor.

De inspanning had bij Cheruto een zware tol geëist. Kort nadat zij de finish had bereikt, zakte ze in elkaar en moest medische ondersteuning worden ingeschakeld. De winnares werd na de eerste verzorging voor verdere behandeling weggebracht.

De Belgische Mathy, die als tweede eindigde, veroverde tegelijkertijd de Belgische marathontitel. Bij de mannen ging die nationale titel naar Diego Van Looy.

Ook op de halve marathon waren er aansprekende prestaties. Ties van den Hurk schreef de wedstrijd voor het derde achtereenvolgende jaar op zijn naam. Bij de vrouwen ging de overwinning naar de Belgische Nina Lauwaert.

Toch vertellen de namen van de winnaars maar een klein deel van het verhaal van deze marathonzondag.

Want waar de internationale toppers hun kilometers in een indrukwekkend tempo afwerkten, beleefden duizenden andere deelnemers een wedstrijd tegen zichzelf.

Voor sommigen ging het om een persoonlijk record. Anderen wilden vooral hun eerste halve of hele marathon volbrengen. Er waren lopers die na een moeilijke periode opnieuw sportieve doelen hadden gesteld, mensen die voor een goed doel liepen en deelnemers die samen met vrienden of familie een bijzondere uitdaging aangingen.

Juist voor hen was de steun langs de route van grote betekenis.

Een aanmoediging op het juiste moment, een uitgestoken hand of het horen van je eigen naam kan tijdens een zware marathon net het verschil maken. Zeker wanneer de benen vermoeid raken en de kilometers steeds langer lijken te duren.

Dat het publiek in Eindhoven daarin een belangrijke rol speelt, werd zondag opnieuw zichtbaar. De route was niet alleen een sportief parcours, maar ook een ontmoetingsplaats waar deelnemers en supporters samen de sfeer bepaalden.

Zelfs deelnemers die het moeilijk kregen, konden rekenen op belangstelling en aanmoedigingen.

Misschien speelde het meest ontroerende deel van de marathon zich wel af toen de strijd om de overwinning al lang beslist was.

Terwijl de snelste lopers hun medaille al hadden ontvangen, waren er nog altijd deelnemers onderweg. Voor hen telde niet langer een snelle eindtijd, maar vooral het bereiken van de finish.

De laatste kilometers van een marathon staan bekend als de zwaarste. Na uren hardlopen raken de spieren uitgeput, wordt iedere stap lastiger en lijkt de eindstreep soms nauwelijks dichterbij te komen.

Maar juist dan wacht in Eindhoven de beloning.

Op de Vestdijk arriveerden ook in de loop van de middag nog vermoeide deelnemers. Sommigen konden nog een laatste versnelling uit hun benen persen. Anderen kwamen zichtbaar aangeslagen, maar vastberaden dichterbij.

Er waren lopers die samen de laatste meters aflegden en hand in hand de eindstreep passeerden. Een prachtig beeld van een sport waarbij uiteindelijk niet alleen de uitslag telt, maar ook het samen bereiken van een doel.

De laatste binnenkomers hadden misschien niet de snelste tijden, maar leverden prestaties waarvoor minstens zoveel doorzettingsvermogen nodig was.

Voor hen waren de urenlange voorbereiding, de trainingskilometers en de momenten van twijfel eindelijk voorbij. De finish was bereikt.

En terwijl de grote wedstrijd al lang beslist was, bleef ook voor deze deelnemers het bereiken van de Vestdijk een bijzonder moment.

De marathon bracht opnieuw tal van persoonlijke verhalen samen.

Een van de opvallendste deelnemers was Anne Quirijnen uit Etten-Leur. Zij legde de volledige marathon af met het beademingsapparaat van haar zoon op haar rug. Daarmee vroeg ze aandacht voor de dagelijkse werkelijkheid van haar kind en de zorg die daarbij komt kijken.

Ook deelnemers die na ernstige gezondheidsproblemen opnieuw moesten leren lopen, verschenen aan de start en bereikten de finish. Hun aanwezigheid maakte duidelijk dat sportieve prestaties niet uitsluitend in minuten en seconden kunnen worden uitgedrukt.

Daarnaast waren er complete families actief. Verschillende generaties stonden langs het parcours of namen zelf deel aan een van de afstanden.

Die verbondenheid gaf de marathon een extra dimensie. Het evenement bracht mensen samen die elkaar anders misschien nooit zouden ontmoeten, maar voor één dag hetzelfde doel deelden.

Een evenement van deze omvang kan niet zonder de inzet van honderden mensen achter de schermen.

Vrijwilligers bij verzorgingsposten, verkeersregelaars, medische hulpverleners, medewerkers van de organisatie en de mensen die na afloop de medailles uitdeelden, droegen allemaal bij aan het verloop van het marathonweekend.

Bij de finish was die inzet voortdurend zichtbaar. Daar stonden vrijwilligers klaar om de deelnemers op te vangen, te ondersteunen en hun prestatie te belonen.

Voor een hardloper die na ruim 42 kilometer nauwelijks nog op zijn benen kan staan, is zo'n ontvangst minstens zo belangrijk als de tijd die op de klok verschijnt.

Ook de supporters verdienden een compliment. Urenlang bleven mensen langs het parcours staan om bekende én onbekende lopers naar de eindstreep te helpen.

De marathon was bovendien niet alleen op het parcours voelbaar. Ook de horeca en verschillende evenementenlocaties in de binnenstad speelden in op het sportieve weekend.

Op het Catharinaplein stond muziek op het programma en op Stratumseind konden deelnemers en bezoekers de marathon afsluiten met een gezellige middag of avond.

Dat zorgde ervoor dat de feestelijke sfeer niet bij de finish ophield. Voor veel deelnemers volgde na de inspanning de ontspanning, met familie, vrienden of medelopers.

Daarmee kreeg het marathonweekend opnieuw het karakter van een groot stadsevenement, waarbij sport de aanleiding vormde om samen iets te beleven.

Met tienduizenden deelnemers uit ongeveer 120 landen en een enorme publieke belangstelling bewees Eindhoven opnieuw waarom de marathon tot de belangrijkste sportevenementen van Brabant behoort.

De Keniaanse winnaars zullen met hun namen en tijden in de uitslagenboeken verdwijnen. Hun prestaties verdienen bewondering, net als die van de andere internationale toppers.

Maar de herinnering aan deze zondag bestaat uit veel meer dan alleen snelle tijden.

Het zijn de ouders die trots op hun kinderen wachten, de vrienden die elkaar door de moeilijke kilometers helpen, de vrijwilligers die onvermoeibaar klaarstaan en de onbekende supporters die hun stem schor schreeuwen om een vermoeide loper nog dat laatste beetje energie te geven.

En het zijn vooral de deelnemers die na uren afzien eindelijk de finish bereiken. Niet als eersten, misschien zelfs als een van de laatsten, maar met een prestatie waarop ze nog jarenlang trots mogen zijn.

Toen de laatste hardlopers waren binnengekomen en de drukte langzaam wegebde, kon Eindhoven terugkijken op een geslaagd sportweekend.

Want de mooiste prestatie van de Marathon Eindhoven was misschien niet de snelste tijd op de klok, maar de manier waarop een hele stad haar hardlopers naar de finish hielp.